Ιστορία του μόνιμου Makeup ως τεχνική δερματοστιξιών

Το μόνιμο μακιγιάζ είναι ένα τατουάζ που βρίσκεται στα χείλη, τα βλέφαρα και τα πρόσωπα και μοιάζει με το κλασικό μακιγιάζ. Εφαρμόζεται για αισθητικούς λόγους και για να καταργηθεί η ανάγκη εφαρμογής κλασικού μακιγιάζ ή για να καλυφθούν ατέλειες όπως ουλές ή λευκές κηλίδες στο δέρμα από λεύκη.

Το μόνιμο μακιγιάζ (σήμερα γνωστό και ως μικρο-χρωματισμός, δερματική χρωματισμός και καλλυντικό τατουάζ) έγινε δημοφιλές στις αρχές του 20ού αιώνα. Παρόλα αυτά, είναι πιθανό να γινόταν και πριν από αυτό, επειδή το τατουάζ είναι μια παλιά πρακτική. Γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι πριν από 5000 χρόνια έκαναν τατουάζ στον εαυτό τους για διάφορους λόγους (από θρησκευτικούς και ιατρικούς έως αισθητικούς). Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 αυξήθηκε η δημοτικότητα του μόνιμου μακιγιάζ. Πολλά ινστιτούτα ομορφιάς εκείνης της εποχής έκαναν τατουάζ στις γυναίκες χωρίς να τους το λένε, πουλώντας τη θεραπεία ως “θεραπεία της επιδερμίδας” (χωρίς να τους λένε ότι πρόκειται για τατουάζ) και κάνοντας τους ενέσεις με φυτικές βαφές.

Όταν η θεραπεία ολοκληρώνεται, ενισχύει χαρακτηριστικά του προσώπου: φρύδια, μάτια και χείλη. Το πόσο το κάνει αυτό εξαρτάται από το σχέδιο, τον τύπο του χρώματος που χρησιμοποιείται και την ποσότητα της χρωστικής ουσίας που εγχέεται στο δέρμα. Επίσης, αμέσως μετά την ολοκλήρωση του τατουάζ, το αποτέλεσμα μπορεί να φαίνεται πολύ σκούρο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το χρώμα βρίσκεται ακόμη στα εξωτερικά επιδερμικά στρώματα του δέρματος – κοντά στην επιφάνεια. Με την πάροδο του χρόνου (όχι πολύ καιρό – λίγες ημέρες), τα δέρματα θα επουλωθούν, τα ανώτερα στρώματα της επιδερμίδας θα αντικατασταθούν από νέα επιδερμικά κύτταρα και το χρώμα θα ξεθωριάσει, παραμένοντας πιο ανοιχτό, αλλά εξακολουθώντας να υπάρχει. Ανάλογα με το άτομο και τον τρόπο θεραπείας, το χρώμα αυτό μπορεί να διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα ή να αρχίσει να ξεθωριάζει μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Το χρώμα μπορεί επίσης να ξεθωριάσει αν εκτεθεί πολύ στον ήλιο και αν υπάρχει περισσότερη χρωστική ουσία στο δέρμα, θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να ξεθωριάσει εντελώς. Όταν το μόνιμο μακιγιάζ σταθεροποιείται, όσοι έχουν κάνει τατουάζ μπορεί να είναι δυσαρεστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Τα πιο συνηθισμένα λάθη κατά την εφαρμογή του μόνιμου μακιγιάζ είναι “πολύ σκούρο”, “λάθος χρώμα”, “ανομοιόμορφο” και “πολύ μεγάλο”. Στις περισσότερες περιπτώσεις (όπως το χρώμα και η ομοιομορφία), αυτά τα παράπονα μπορούν να διορθωθούν από έναν επαγγελματία. Το πολύ μεγάλο μακιγιάζ μπορεί να απαιτεί τεχνικές ελάφρυνσης της χρωστικής ή/και αφαίρεσης, οι οποίες είναι δαπανηρές και επώδυνες. Αυτό το πρόβλημα μπορεί επίσης να διορθωθεί με το κλασικό μακιγιάζ.

Guess You Would Like:  Τατουάζ Touch Ups: Τι πρέπει να κάνετε για να έχετε ένα αποτελεσματικό Touch-Up

Το μόνιμο μακιγιάζ μπορεί να εμφανίσει επιπλοκές όπως και τα κλασικά τατουάζ. Οι λήπτες μπορεί να αναπτύξουν αλλεργίες στη χρωστική ουσία που χρησιμοποιείται, να σχηματίσουν ουλές, κοκκιώματα (μια μορφή φλεγμονής) και χηλοειδή (ένας τύπος υπερτροφικής ουλής). Κινδυνεύουν επίσης από σκασίματα του δέρματος, ξεφλούδισμα, φουσκάλες και τοπικές μολύνσεις. Εάν τα εργαλεία τατουάζ δεν αποστειρώνονται, μπορεί να μολυνθούν από ασθένειες όπως ο HIV και η ηπατίτιδα, εάν τα ίδια εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν σε άτομα που έχουν αυτές τις ασθένειες. Εάν οι χρωστικές που χρησιμοποιούνται στο τατουάζ έχουν νοθευτεί με βαρέα μέταλλα ή έχουν μαγνητικές ιδιότητες, τα άτομα με αυτό το είδος μόνιμου μακιγιάζ θα μπορούσαν να εμφανίσουν οίδημα ή κάψιμο εάν εκτεθούν σε μαγνητική τομογραφία (MRI), αλλά οι περιπτώσεις αυτές είναι σπάνιες. Εάν αργότερα οι λήπτες αλλάξουν γνώμη, μπορούν να αφαιρέσουν τα τατουάζ, αλλά αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη και επώδυνη. Οι τεχνικές για την αφαίρεση του μόνιμου μακιγιάζ είναι η απολέπιση με λέιζερ, η δερμοαπόξεση (φυσική ή χημική αφαίρεση των κυττάρων του δέρματος – απολέπιση) και η χειρουργική αφαίρεση.